Açılış yeri olarak Tiran'ın seçilmesi tesadüf değildi. Albana Ejupi, "Tiran bu sergi için sadece sıradaki durak değildi, sergi konseptinin kendisinin bir parçasıydı," diyor.

Sergi, resim, heykel, tekstil ve metni bir araya getiren yaklaşık 25 eserden oluşuyor, tablolar, heykeller ve enstalasyonlar. Sergideki en önemli yenilik, dikkati fiziksel bedenden dijital çağın duygusal bedenine kaydıran "Blues" serisi.

Ejupi, bazı tablolarda tuvalin kendisinin bir ekran gibi işlediğini, üzerinde "Social media killed romance" (Sosyal medya romantizmi öldürdü) ya da "Where is the love that you promised?" (Bana söz verdiğin aşk nerede?) gibi kesik cümlelerin ve mesaj parçalarının belirdiğini anlatarak, "Mahremiyet burada kişisel bir hikâye olarak değil, toplumsal ve politik bir durum olarak ele alınıyor" diyor. Ona göre bu metinler görüntüyü açıklamıyor, aksine onu kesintiye uğratarak dil ile figür arasında bir gerilim yaratıyor.

Bu sergide ilk kez, tamamen kumdan inşa edilmiş, yaklaşık 300 kilogram ağırlığında anıtsal bir heykel de sergileniyor. Sanatçı, 

"Kadın bedeninin kırılgan ya da dekoratif bir şey olarak değil, ağırlığı olan bir varlık olarak sunulması önemliydi," diyor, sadece malzemenin fiziksel ağırlığı değil, aynı zamanda tarihin, hafızanın ve toplumun bedene yüklediği rollerin ağırlığı da. Heykel, "sanki kumun kendisinden doğuyormuş gibi görünüyor" diye ekliyor, bu da sergideki temel fikri doğrudan yansıtıyor: beden asla tamamlanmış bir biçim değildir.

"Body Under Construction" başlığının kendisi de tam olarak bu inançtan doğuyor. Ejupi, "Hiçbirimiz tamamlanmış olarak doğmayız," diyor. 

"Hayatımız boyunca ailemiz, büyüdüğümüz yer, miras aldığımız tarih, aşklar, kayıplar ve anılarla inşa edilir." 

Ona göre kimliğin nihai olarak şekillendiği bir an yoktur, hepimiz sürekli "inşa halindeyiz." Kum, tekstil, alçı ve çimento gibi malzemeler aracılığıyla, tam olarak bu süreci görünür kılmaya çalışıyor; bedeni ideal bir nesne olarak değil, tarihin, toplumun ve kişisel deneyimin iz bıraktığı bir alan olarak ele alıyor.

Sanatsal pratiğini, Viyana Güzel Sanatlar Akademisi'ndeki doktora araştırmasıyla ilişkilendiriyor; burada Balkanlardaki kadın sanatçıların malzemeyi ataerkil yapılara karşı bir direniş biçimi olarak nasıl kullandıklarını inceliyor.

Çalışmalarının merkezindeki malzeme kum, bölgede geleneksel olarak inşaat ve savaş sonrası ekonomiyle, yani tarihsel olarak erkeğe atfedilen bir işle ilişkilendirilen bir unsur. Ejupi bu malzemeyi olağan bağlamından çıkarıyor ve duvar inşa etmek yerine bedenler inşa ediyor: 

"Tam olarak bu yapıların inşa ettiği tarihlerin dışında bırakılmış bedenler." Eserlerin, bu tarihi ve onu üreten toplumsal dinamikleri yakından bilen bir izleyici kitlesiyle buluştuğunda ek bir anlam katmanı kazandığını açıklıyor.

Bu serginin teknik gerçekleştirimi kolay olmadı. Eserlerin çoğu anıtsal boyutlarda olduğu için özenli paketleme ve nakliye gerektirdi; en büyük zorluk ise 300 kilogramlık heykelin kendisiydi, Avusturyalı uzman ekip Kunsttrans ile iş birliği içinde taşınıp monte edildi. Sanatçı, 

"Her sergiden sonra izleyici yalnızca sonucu görür, ama arkasında son derece büyük bir lojistik ve teknik emek yatar," diye vurguluyor.

 

Sanatçı, Arnavutluk'ta aldığı karşılamadan mutlu olduğunu, özellikle tepkilerin estetik boyutta kalmayıp kavram ve malzeme üzerine tartışmalara dönüşmesinden memnun olduğunu belirtiyor. "Birçok kişi bu serginin çağdaş sanatın sunumuna 'yüksek bir kavramsal ve mekânsal standart' getirdiğini vurguladı. Sanat yalnızca ziyaretçi sayısıyla değil, yaratabildiği diyalogla ölçülür," diyor Ejupi. İzleyici durup düşündüğünde ve galeriden ayrıldıktan sonra bile eser hakkında konuşmaya devam ettiğinde, "Eserin sergi mekânının ötesinde kendi hayatına devam ettiğini hissediyorum," diyor.

Sergi, Arnavutluk'ta ve yurt dışında kurumlar, küratörler ve koleksiyonerlerle yeni temaslar da yarattı, henüz resmileşmemiş iş birlikleri, ama sanatçının "gelecekteki projelere doğru ilk adım" olarak gördüğü temaslar. Kosova, diyor, her zaman bir öncelik olmaya devam ediyor: "Geldiğim yer ve sanatsal yolculuğumun başladığı yer." Şu anda çeşitli projeler için görüşmeler yürütüyor ve sanatsal pratiğinin önemli bir parçası olarak gördüğü bu diyaloğun devamı niteliğinde, orada da somut işbirliklerinin yakında hayata geçmesini umuyor.

AI translation